//////

Historia ubiorów

Lustro do wizażu

Jedną z podstawowych czynności dla każdej kobiety, którą wykonuje każdego dnia, jest zrobienie idealnego i perfekcyjnego makijażu. W dzisiejszych czasach posiadamy ogromny dostęp do profesjonalnych kolorowych kosmetyków, które są używane przez znanych i cenionych wizażystów gwiazd. Każda z nas może więc stworzyć idealny makijaż na swojej twarzy, jeśli posiadamy odpowiednią wiedzę na ten temat. Do wykonania idealnego makijażu będziemy potrzebowali odpowiednich narzędzi, na przykład pędzli do makijażu oraz zalotki. Będzie nam potrzebne również odpowiednie lustro. Najlepszym pomysłem będzie zainwestowanie w profesjonalne lustro do wizażu. Składa się ono z ogromnego lustra oraz bardzo dobrego oświetlenia. Najczęściej zamontowanych jest do tego lustra kilkanaście lampek, które dają bardzo mocne światło. Dzięki tak genialnemu oświetleniu będziemy mogli dokładnie i bardzo precyzyjnie wykonać makijaż na naszej twarzy. Nierówno umalowane brwi, czy niesymetryczny makijaż oka przejdzie raz na zawsze do historii. 

W POZYCJACH WYDAWNICZYCH

W pozycjach wydawniczych od lat trzydziestych XIX w. występowały opracowane przez artystów cykle wzorów kostiumów historycznych, przeznaczone dla teatru i jako pomoc przy komponowaniu obrazów historycznych. Ryciny te były podawane z przyjętą w litografiach tego czasu manierą styli­zowania każdego ubioru historycznego według modnej ówczesnej sylwety. Przy niesłabnącym powodzeniu repertuaru ze „stylowymi” kostiumami i malarstwa historycznego zaczęły się ukazywać w 2. poł. XIX w. dzieła opracowane w wielobarwnej litografii, których plansze miały stanowić doku­mentację dla ubiorów scenicznych, wnętrz stylowych oraz wszelkich realiów potrzebnych dla tea­tru i wypełnienia modnych w tym czasie ogromnych kompozycji historycznych.

DUŻA KOLEKCJA

Duża jego kolekcja stała się zaczątkiem muzeum ubiorów, po założeniu przez niego Societe de THistoire du Costume, i ośrodkiem studiów dla kolekcjonerów i specjalistów-kostiumologów. Autorzy dzieł z zakresu historii ubiorów przy opracowaniu tekstu opierali się na publikowanych w 2. poł. XIX w. źródłach historycznych. Czerpali oni szczegóły zwłaszcza z ustaw kierowanych prze­ciw zbytkowi w ubiorach mieszczańskich; podawali wyciągi z dawnych inwentarzy ubiorów, teksty statutów cechowych i kronik średniowiecznych. W doborze ilustracji dużą pomoc stanowiły zbiory dawnej grafiki i galerie malarstwa. Stosunkowo małe zainteresowanie wzbudzały u kostiumologów dawne tkaniny i zachowane okazy ubiorów; opracowania z przewagą materiałów historycznych miały zwykle niewiele ilustracji.

UBIORY JEDNEGO ŚRODOWISKA

W grupie wydanych w tym czasie dzieł wyróżniają się monografie ubiorów należących do jednego środowiska, oparte na umiejętnie zebranych materiałach archiwalnych z trafną ich interpretacją w tekście. Są to dzieła historyka rosyjskiego Zabielina, monografie ubioru czeskiego, historia ubiorów francuskich i in. 29 Nie brakowało wówczas także wydawnictw z przewagą ilustracji i krótkim tekstem wprowadzającym, z których korzystały pracownie kostiumów w teatrach dramatycznych i opero­wych . Popularność kostiumologii i duża ilość wydawnictw z tego zakresu w 2. poł. XIX w. tłuma­czy się, oprócz utrzymujących się jeszcze sukcesów malarstwa historycznego, głoszonym na zachodzie hasłem ścisłości stylowej kostiumów teatralnych i realistycznego urządzenia sceny dla dramatów i wystawianych oper.  

W POŁĄCZENIU Z BIBLIOTEKĄ

W połączeniu z biblioteką zawierającą zbiór starodruków literatury satyrycznej na temat ubiorów od XVI w. i kompletem wszelkich wydawnictw popularnych i naukowych z zakresu kostiu­mologii. Kolekcja ta, wraz z biblioteką ofiarowana na użytek ogólny, stała się od 1906 r. wielodzia- łowym ośrodkiem naukowym dla specjalistów — kostiumologów i historyków sztuki. W innym ośrodku naukowym, zgrupowanym przy muzeum uzbrojenia w Berlinie przy końcu XIX w., zaczęto wydawać czasopismo naukowe poświęcone historii uzbrojenia i zawierające również artykuły na tematy z kostiumologii pt. „Zeitschrift fur historische Waffen und Kostiimkunde”, wznowione po 1945 r. pod nieco zmienionym tytułem.